Երբ Պոլիսէն հեռանամ մայրենի լեզուիս կարիքը աւելի զգալի կ'ըլլայ, որովհետեւ օտար մըն եմ, սակայն օտար երկրի մէջ աւելի հարազատ եւ գիտակից եմ ինքնութեանս քան Պոլսոյ մէջ... այլեւս:
Սուսաննա Դաւթեան Երեւանի Մ. Հերացիի անուան պետական Բժշկական համալսարանի հասարակագիտական առարկաներու ամպիոնի փրոֆեսոր, փիլիսոփայական գիտութիւններու դոկտոր, UNESCO ՒՒՆԵՍՔՕ-ի Bioethics ամպիոնի Հայֆա հայաստանան մասնաճիւղի վարիչ է:
Եգիպտահայ երաժիշտ, երգիչ, երգահան եւ ուտ նուագող մայեսթրօ Ճորճ Գազազեան ծնած է Գահիրէ 25 Յունուար 1953-ին, եգիպտահայ ընտանիքի մը մէջ: Յաճախած է Գալուստեան Ազգային Վարժարանի մանկապարտէզը:
Հազար տարիէ ի վեր ան գրեթէ ամէն օր կ’երգուի մեր եկեղեցիներուն մէջ՝ անոնց հազարաւոր սպասարկուներուն կողմէ, եւ յուսալի է, որ այնպէս ալ շարունակուի «ցկատարածն աշխարհի»:
Սովորական դարձած հարցում մը, զոր յաճախ կ'ուղղենք մեր զաւակներուն կամ ոեւէ դպրոցականի, որուն կը հանդիպինք, եւ երբեմն ալ դժբախտաբար մենք` ուսուցիչներս կը հարցնենք մեր աշակերտներուն.
-Ո՞ր դպրոցը կը յաճախես:
- Քաներո՞րդ դասարան ես:
Արմատներով Պարսկաստանէն, տաղանդաշատ երաժիշտ, ջութակահար, քամանչահար, գիրքերու հեղինակ Արտուշ Յովակիմի Փարսատանեան ծնած է 23 Հոկտեմբեր 1951-ին Հայաստանի Կապան քաղաքը:
Ամբողջ հայ ժողովուրդի տառապանքը անձնականացուցած, երգի ու երաժշտութեան ճամբով անոր ազգային լինելութեան ձգտումը իր հոգիին հետ միաձուլած մարդուն՝ անանձնական գլխագիր մարդուն մասին՝ մարդկային բառերը բաւարար պիտի չըլլան տալու ամբողջական իմաստ մը։
Հետագայ կարճ պատմուածքը գրուած է 2017-ին, երբ հայ ժողովուրդը նուիրուած էր Արցախի բարօրութեան եւ պաշտպանութեան:
Քիչեր լսած են հայութեան նուիրուած անձնաւորութիւններէն՝ Միս Մարթա Ֆրիրսընի մասին: Ազնուական ընտանիքի մը զաւակը, ան ծնած է Լոնտոնի արուարձաններէն Չէլսիի մէջ, 31 Յուլիս 1868-ին: 1895ի հայկական ջարդերուն լուրը հազիւ իր ականջներուն հասած, ան կ’որոշէ անձամբ ուղուիլ հայկական շրջաններ եւ հայ որբերը խնամել:
Կ'ելլենք ոտքի եւ կը սկսի մեր բացատրական պտոյտը մշակութային այս գանձարանի բաժանմունքներուն մէջ:
Սեդօ Քիւսպէկեանի այս նախաձեռնութիւնը մեր դիմաց կը բանայ անհատական յուշերէն դէպի հաւաքական յիշողութիւն գացող արահետը, որ վստահաբար կը խաչուի այլ մուսա լեռցի-այնճարցիներու նմանօրինակ պատում-ուղիներուն հետ, որոնք առաւել կը հարստացնեն եւ նմանօրինակ քաղցրահամ պատառիկներով կը վեր-ա-գրեն Մուսա Լերան պատմութիւնը...
...կ'առնեմ փունջ մը ձիթենիի ճիւղ ու գոհ կ'ուղղուիմ դէպի տուն: Ճամբան ես ինծի կը մռլտամ. «Արբէ՛ք ի սմանէ ամենեքեան, այս է արիւն իմ»:
Արեւելահայերէն ալ կը շարունակեն այսօր մնալ մեր երգերը՝ ըստ մեծի մասի:
Սաթիկ Ծաղիկեան-Գամպուրեան ամբողջ անցեալ մը վերականգնած է ու վերակենդանացուցած այս 204 էջերով:
Սփիւռքեան մերօրեայ բանաստեղծներու փաղանգին մէջ Խաչիկ Տէտէեան առանձնորոշ դերակատարումով մը որոշապէս կը տարբերի գիտցածս գրողներէն...
Բանաստեղծ գրականագէտ, գրաբարագէտ եւ թարգմանիչ Լուսինէ Աւետիսեանի (Երեւան, Հայաստան) այս քերթուածը, գրուած արեւմտահայերէնով, կ՛արտայայտէ հեղինակին ապրումներն ու մտորումները հայ-ատրպէճանական պատերազմի աւարտին մասին նոյեմբերեան յայտարարութեան օրերուն․․․
«Վերջերս պատահմամբ ձեռքս անցաւ իր պատմուածքներու մէկ հատորը՝ «Կինը», գրուած 1906-ին, ուրեմն երբ տակաւին 23 տարեկան էր: Այս շատ միջակ, չըսելու համար անարժէք հատորը, սակայն, ուշադրութիւնս գրաւեց ինքնահնար բառերու բաւական ճոխ շարքով մը...»:
Կը հրապարակենք երկրորդ շարք մը սփիւռքահայ երէց սերունդի գրող Գրիշ Դաւթեանի բանաստեղծութիւններէն։ Դաւթեան հեղինակ է 15 հատոր բանաստեղծութիւն, որոնցմէ երկուքը՝ անգլերէն:
Կը հրապարակենք սփիւռքահայ երէց սերունդի գրող Գրիշ Դաւթեանի բանաստեղծութիւններու առաջին շարքը։ Դաւթեան հեղինակ է 15 հատոր բանաստեղծութիւն, որոնցմէ երկուքը՝ անգլերէն:
Կը հրապարակենք գրական-յուշագրական բնոյթի երեք կարճ գրութիւններ՝ Սիմոն Տէրտէրեանի հեղինակութեամբ: Տէրտէրեան երկրաբանական գիտութիւններու տոքթոր է, ուսանողական եւ մասնագիտական գործունէութեան տարիներուն մասնակցած է հայ միութենական եւ համայնքային աշխատանքներու: 1973-2003 վարած է պատասխանատու պաշտօն՝ Եփրատի ամբարտակի կառավարման պետական հաստատութեան մէջ:
- Կնոջիցդ մի բաժանուիր, - ասաց պետհամալսարանի ուսանողուհի, Դանիէլ Վարուժանի մասին աւարտաճառ գրող սփիւռքահայ ուսանողուհին, - ո՛չ էլ երկնքից աստղ բեր: Եթէ իսկապէս ինձ սիրում ես, Բրգնիկ տար:
Երազիս կրկին այցի եկաւ Նէ` դէմքով այլ մէկի, ներքուստ, սակայն, էակ` սրտին մօտ… Հարազատ տիպար. առօրէութեամբ իր, իսկ հոգու փայլը չխամրած չնչին իսկ` նո՛յնը կը մնայ:
Համբուրեցի զաւակս: Վերջին համբոյրն էր: Իջեցուցի գիրկէս, ականջին շշնջացի. «արա՛գ գնա...»:
Մարդոց մեծ մասը կ’ապրի անոր համար, որ զիրենք սիրեն եւ հիանան իրենցմով: Բայց մենք ատոր համար չէ որ պէտք է ապրինք, այլ ուրիշները սիրելու եւ ուրիշներով հիանալու համար: