Արուեստագէտ ըլլալու մեծ հակասութիւններէն մէկն ալ այն է, որ կեանքիդ կէսը կ'անցընես՝ փնտռելով լեզու մը, որ անմիջապէս իբրեւ քուկդ ճանչցուի, իսկ միւս կէսը՝ փորձելով խելքդ չկորսնցնել, երբ ոչ ոք կը հասկնայ զայն։

Աշնան զեփիւռին հետ քնքուշ ու մեղմիկ,
Ոսկի տերեւներուն նազանքով գողտրիկ,
Ականջիս կը շշնջայ մեղեդի մը հեռաւոր,
Որ սրտիս դուռը կը թակէ շշուկով մը խորհրդաւոր։
Հոգիս կը խայտայ անմոռանալի յուշերով
Հին օրերու քաղցր բոյրով,
Եւ անմոռաց դէմքերու ժպիտով,
Որ կը փաթթեն հոգիս լուռ թախիծի շղարշով։