Դրուժահալած հոգիս քայքայուած
Կը շրջի յաւէտ ծայրը անհունին.
Կ'որոնէ անդուլ, դիւամոլորած
Ստուերով պատուած ճամբան ակօսին:
Տանջուած է հոգիս մտքով վախազեղ,
Քանզի ամեն բան կը շոգիանայ.
Գտանե՞մ պիտի փնտռածըս լուսեղ,
Գուցէ ակօսն ալ դատարկուն մնայ:

Տարի մըն ալ լուռ լռութեամբ
               առանց տափ ու թմբուկի
               ինքնակամ եւ ինքնիշխան
               առանց նոյնիսկ անցագրի
               գլուխն առաւ ու գնաց
               յուշերուս մութ աշխարհի
               ծալքերուն մէջ հանգչելու․․․