Դու քո սիրոյ բոյրը տուր ինձ, Որ ծաղկունքով լիանամ, Ծոցիդ բոյրը անուշ, անբիծ, Կեանքի սիրով արբենամ: Որ վայելեմ սեր ու խնդում, Աստուածային սուրբ պարգեւ․ Սիրահարի սրտի խոստում, Նուիրական, անդեդեւ:
Բիւրաւոր յեղ գովուած ես աշխարհում արար Արեւ, լուսին ընծայուած ու մեծարուած, մայր: Երկնի աստղաց համրանքով քեզ երգ է ձօնուած, Թոթով երգն էլ այս անպերճ ինձնից նուէր, մայր: Հայրենիքի, աշխարհքի հետ են չափում քեզ, Ես մեծ չափեր չգիտեմ, դու օրօցք ես, մայր: Տիեզերքի գիրկը խոր անհուն է թէեւ,
Դարեր անցեալ, ծովի շրջագիծը կապոյտում անշէջ, Կար մի կղզի՝ մի քարտէզում գծուած, կամ որեւէ տեղ, Ուր ապրում էին մարդկային արժէքները լոկ հոգու մէջ, Ամէն բարիք, որ մարդն զգում էր յստակ ու լուսեղ։ Բայց մի օր մի ալիք բարձրացաւ մութ ու խուլ, Կղզին դանդաղ հնազանդուեց ջրի ծանր հոսքին,
Ու գամերը ափերի մէջ ու ոտքերին Կռացնէին, կռանեցին․ Մինչդեռ ճակտին փշաթագը արիւնոտուած Այտերն ի վայր արիւն ծորաց։ Ու վարսեցին մահախաչը ամբոխի դէմ, Որ ծփում էր կոյր, հողեղէն Վարդապետը ահա խաչին չարչարութեան․ Աստուածանեծք յանցանութեան։
Գարնան մի թաց բայց արեւոտ առաւօտ Աւետիս է տարածւում․ Սուրբ քաղաքը պիտ ընդունի մի ճամբորդ, Մարդեղացած մարդորդուն։ Հանգրուանը եւ մօտիկ է, եւ հեռու․ Ճամբան օծուած է լոյսով․
Դու արեւիս թէժ աղջիկն ես, հուր ես վառել դու իմ սրտում, Եւ այդ հուրը մի նոր կեանքի տաք լոյսով է հոգիս լցնում։ Գիրգ շուրթերդ, որպէս խաղող, որ հասել է արեւի տակ,
Երբ գաս իմ գիրկը ու բերես համբոյրներդ սիրոյ Երփներանգ ծաղիկներ կը փռեմ ոտքերի տակ քո, Եւ կ'անեմ քեզ այն ինչ գարունն է անում նշենուն, Փաթիլ-փաթիլ թերթերով ու ճերմակութեամբ անհուն... Ես կը բերեմ վարդերը կեանքի ու երջանկութեան, Կը զարդարեմ նորաշէն մեր յարկը նուիրական.
Վարդի թերին գրեցի՝ Քեզ սիրում եմ․ Ու կարմրեց վարդը բոյրով կանացի, Ողջ իմ կուրծք ու շունչը պատեց , որ բուրեմ, Յանց բուրում է կարմիր վարդը փաստացի։ Քուլայ ամպին գրեցի՝ Քեզ սիրում եմ․
Արեւը, ոսկէ վրձինով նկարիչ է, Խոստացել է լուսաբաց, Լոյս ու առօրեայ պայծառ, Լուսինը մահիկի շեղբով լոյսը սափրում, Գիշեր է անում Մութով է ծածկում ամենայնը:
Աշնան թռչկան տէրեւներ, Գունաւորում էք հոգիս․ Ինչպէս որ նա դիւթիւմ էր, Արեւ դառնում օրերիս:
Թող իմ բոլոր խօսքերը, Ինչպէս արեւի ճառագայթները, Իջնեն, Տաքացնելու քո ճանապարհը, Լուսաւորելու եւ ուղղելու դէպի իմ գիրկը։
Լուսնի մեղմ հայեացքի մեղմ շղարշում Սիրահարները գաղտնի լաբիրինթոս են գտնում, Ուր պտտւում են, պտտւում, Ինչպէս սրտերը սիրահար, Որ բաբախում են, տրոփում:
Մթնշաղի շրշեղ մշուշի մէջ, Մանուշագոյն երանգները Զարդարում են տարածութիւնը․ Լեռները, ինչպէս սուտակներ, Փայլում են հեռուից, Երբ արեւը մայր է մտնում աստղունքի տակ:
1918 մայիս 28 Մութն էր պատել հայոց աշխարհին, Եղեռն ու օրհաս` պարուրել նրան, Փոթորիկները մռնչում էին, Երկունք էր ապրում յոյսերի հսկան:
Առաւօտեան շշուկով երազի պէս ես դու, Հեռուից արշալոյսի քնքուշ, փայլող աչքերով, Քո շուրթերը զարդարուած վարդագոյն երանգով, Այտերդ կարմրում են առաւօտեան հպումից:
Աստուածային ստեղծագործութիւն է: Որդին յաջորդում է հօրը Սուրբ Հոգու միջնորդութեամբ․ Յաւիտենական հոլովոյթ Է, Անմահութիւն․․․
Երկնի վրայ ես գրում եմ` Հայրենիք, Բայց թխպում է, Ամպն է պատում երկինքը․․․
Մեր սրտերի մէջ բուսել են ծաղիկներ, Ծաղիկները ձեր սիրոյ, Նուիրումի ծաղիկները անթառամ Ու բուրաւէտ, Կեանքի, սիրոյ ու քաղցրութեան վայելքով:
Կը հրապարակենք երկրորդ շարք մը սփիւռքահայ երէց սերունդի գրող Գրիշ Դաւթեանի բանաստեղծութիւններէն։ Դաւթեան հեղինակ է 15 հատոր բանաստեղծութիւն, որոնցմէ երկուքը՝ անգլերէն:
Կը հրապարակենք սփիւռքահայ երէց սերունդի գրող Գրիշ Դաւթեանի բանաստեղծութիւններու առաջին շարքը։ Դաւթեան հեղինակ է 15 հատոր բանաստեղծութիւն, որոնցմէ երկուքը՝ անգլերէն: