Վայ այն ժողովրդին, որուն գործիքը արտասուքն ու բողոքն է: Վայ այն ժողովրդին, որ իր դժբախտութիւններուն վրայ կը յենի որպէս իր գոյութեան ապացոյցը:
«Ընթերցողը սոսկ հայ գրականութեան կարիքը չունի, ան Եւրոպայէն դուրս պատմութիւններու կարիքը ունի, յետգաղութային երկիրներու եւ անոնց մասին պատմութիւններու կարիքը ունի, անհետացող լեզուով պատմութիւններու կարիքը ունի: Սա է միակ իրական ուղին վստահանալու, որ մեզ ազնուօրէն կը ներկայացնեն:»
Նախքան մեթոտի մը ընտրութիւնը, հաւանաբար աւելի ճիշդ կ’ըլլայ, երբ դպրոց մը ունենայ իր կրթական փիլիսոփայութիւնը եւ ճշդէ իր առաքելութիւնը... որոնց հիման վրայ հաւանաբար աւելի դիւրին կ’ըլլայ այլ բաներ ճշդելը:
Միայն առցանց կրթութեան վրայ յոյս դնելը կրնայ խոչընդոտել երեխաներու ամբողջական զարգացումը՝ իր ժխտական հետքը ձգելով անոնց ապագայ մասնագիտական թէ անձնական կեանքին մէջ։
Եթէ մեր կայացուցած որոշումներուն հետեւանքով մեր կեանքն ու միջավայրը կը դառնան աւելի անկանխատեսելի, ապա պէտք է վերատեսութեան ենթարկել մեր մտքերուն մէջ տեղի ունեցող գործընթացները եւ որոշում կայացնելու մեր անհատական մշակոյթը։
Մեր մտածումներուն՝ շարունակական ձեւով ուշադրութիւն դարձնելը լաւագոյն ձեւերէն մէկն է բարելաւելու համար մեր քննական միտքը:
«Քովիտ-19-ի դէմ պայքարի ձախողութիւնները պէտք է նախ եւ առաջ դիտարկել դրամատիրական կարգերու պատճառած մահացու թերացումներուն, շահոյթի կուտակման բացարձակութեան եւ մարդկութեան միասնական ու իրարօգնութեան հրամայական արժէքի անկման շրջագիծին մէջ»:
Դժուար աշխատանք է խումբը առողջ պահելը, մանաւանդ, որ այդ գործընթացը կրնայ սպառնալ մեկուսացումով եւ լուսանցքայնացումով այն բոլոր անդամներուն, որոնք կը փորձեն առողջ պահել խումբը՝ հարցադրումներով, դիմադրութեամբ, վերլուծումներով...