Աշնան թռչկան տէրեւներ,
Գունաւորում էք հոգիս․
Ինչպէս որ նա դիւթիւմ էր,
Արեւ դառնում օրերիս:
Իմ տենչութեան խայծն էր
Ծորում ամպից ու լուսնից․
Խորզգաց սիտս խնդրէր
Համբոյր նրա շուրթերից:
Որ քաղցր էր ու շաքարոտ
Մեղուի քՠմած մեղրի պէս․
Պատանութեան վեհերոտ`
Կգա․․․ չի գա․․․ անգութ ծէս:
Աշնան գունատ տէրեւներ,
Թափւում էք վերջին պարով․
Յիշողութեան վարդիթեր
Բուրաւոտ էք կարօտով․․․
