Յիշու՞մ էք այն օրերը,
Երբ հեռախօսը պատից էր կախուած,
Լար ունէր, ինչպէս վզկապ,
Եւ դուք պատասխանում էիք նրա զանգին։
Անլար հեռախօս չկար,
Ոչ մի դեգերում, ոչ մի անլար կապ,
Կրպան դնելու հեռախօս չկար,
Ոչ մի գրպան՝ թաքցնելու համար…
Պարզապէս կախուած էր պատից,
Եւ այն չէր թւում տարօրինակ։
Այժմ ազատութիւնը խոստում է,
Որը կպցրած է մեր ձեռքերին,
Մենք ստուգում եւ թարմացնում ենք,
Երբ աւազի ժամացոյցի աւազը
Սահում է,
Կարծես սպասում ենք անջրպետայինի զանգին,
Բայց այն ամէնը, ինչ մենք գտնում ենք,
Նոյն հին բանն է։
Մեքենաները հիմա սկսում են աշխատել
Բանալիքի հպումով,
Կամ ընդհանրապէս բանալի չկայ,
Միայն հպում,
Առանց ֆանտազիայի։
Անցել են կորցրած բանալիների որոնման
Սարսափի առաւօտները…
Շուտով նրանք ինքնուրոյն կը վերաբերուեն,
Մինչդեռ մենք թարթում ենք,
Մեր աչքերը։
Մենք հետ ենք նստում,
Կլանուած հայեացքով՝
Առանց անհանգստութեան,
Հասնելով այն վայրերին,
Որոնց հազիւ թէ յիշում ենք։
Անմտածուած,
Նրանք մեզ կ’ուղղորդեն այնտեղ,
Ուր կամենան,
Պարզապէս կայանենք տաք կէտի մօտ,
Ապա կանգ առէք քամու հետ։
Խոհանոցը մի ժամանակ եփում էր
Բոցի վրայ,
Բայց կրակ չպարունակող խոհարարութիւնը
Գրաւել է անբոց եփելու ձեւը։
Օդային տապակիչը բզզում է,
Միկրոալիքային աքութը երգում է,
Սակայն ինչոր կերպ
Համը զգացւում է այնպէս,
Կարծես այն ինչոր բան է բերում
Կորած ջեռուցման մէջ՝
Քայլից մինչեւ ազդանշան։
Ցանցակալը վերածուել է
Տաքացնելու համար յարմարանքի։
Անհանգստանալու կարիք չկայ,
Թէ ով է այրել ապուրը։
Կ’անեն անիւղ,
Խոստացան նրանք,
Որ կթեթեւացնի անելիքը,
Բայց համը մի գին է,
Որ նրանք մոռացել են։
Պաղպաղակ,
Որ անհետանում է նախքան հալուելը։
Դա սառը օդ է,
Շշուկ,
Որը դուք հազիւ էք զգացել։
Սակայն, ոչ մի վնաս չի պատճառուել,
Ոչ մի կառչում ազդրերից,
Պարզապէս առեղծուածային լրացումներ
Եւ լաբորատորային պայմաններում
Պատրաստուած կատակ։
Ին՞չ է յաջորդը։
Անհամ ընթրիքներ՝ հաբերով, թէ՞ ըսփրեյով՝
Ցօղիչով։
Գոնէ ճարպը չի խանգարի։
Նորաձեւութիւնը մերկացուել է
Մինչեւ ամենանուրբ թելը—
Առանց թեւքերի,
Առանց մէջքի,
Փոխարէնը՝ ոչինչ։
Թրենդը պակաս է,
Բայց մենք աւելի շատ կը ծափահարենք,
Նոյնիսկ եթէ ցրտահարութիւն լինի,
Քան հալուել։
Զոհաբերութիւններ՝ յանուն տեսքի—
Ին՞չ ջերմութիւն է նորաձեւութեան
Գրքերից այդքան ցնցուած սրտի համար։
Առանց հագուստի մենք կը քայլենք
Աւելի մերկանալով աչքերի դիմաց,
Եւ դա կ’անուանենք բարձր ոճ՝
Ոչ մէկի զարմանքի չյանգեցնելով։
Աստիճանները տոմսն էին,
Երազանքը՝ մրցանակը,
Բայց հիմա դրանք պարզապէս թուղթ են,
Բարակ քօղարկում։
Գերորակ որակաւորուած
Այն աշխատանքների համար,
Որոնց մենք փնտրում ենք,
Թերի վարձատրուող,
Գերծանրաբեռնուած կամ մէկ շաբաթում կորած։
Աշխատանք փնտրելու լաբիրինթոսի
Վայրի բնութիւնը ուսումնասիրելով—
Կարիերայի արկածախնդիրներ,
Կորած մշուշի մէջ։
Երազանքի արկղը՞։
Այն անհետացել է հեռատեսիլի մէջ,
ոչ թէ շրջանակից դուրս—
Պարզապէս հանելուկ․․․
Եւ խառնաշփոթ․․․
Խաղին վերջ չկայ։
Առաջնորդները մի ժամանակ
Առաջնորդում էին,
Կամ այդպէս է պատմւում․
Բայց հիմա
Նրանք պարզապէս տատանւում են
Սկանդալային շոուներում։
Ճշմարտութիւնից խուսափելով
Լաւ վարժեցուած խորամանկութեամբ,
Նրանք ժպիտով են ստում,
Վիճում են չարութեամբ։
Հերոսի կարիք չկայ,
Երբ հեռուստացոյցը միանում է…
Նոյն յոգնած դրաման, օր օրի։
Վերցրէք ձեր պոպկորնը,
Նստէք ուրախութեամբ,
Առաջնորդները խօսել են,
Բայց ոչինչ պարզ չէ դեռեւս։
Այսպիսով, ահա, մենք՝ լարերով,
Անջատուած, թակարդուած…
Ազատութեամբ,
Որը գալիս է տուեալների սահմանափակմամբ։
Մենք երազում էինք ապագայի մասին,
Բայց ինչոր կերպ թւում է…
Մենք զարմանքը փոխարինել ենք
Համացանցով եւ էկրաններով․․․
Անդորրաւէտ անջատուածութիւն․․․
Բայց որ բջիջային հեռազրոյցը ձեռքումս է
Կնոջս հետ վիճելու համար․․․
