Կը շարունակենք ներակայացնել Հայաստանի մէջ գործող կուսակցութիւնները, դաշինքները եւ խմբակցութիւնները: Մնալով խորհրդարանական ընդդիմութեան ծիրին մէջ՝ կը ներկայացնենք «Պատիւ ունեմ» դաշինքն ու «Հանրապետական» կուսակցութիւնը:
Բաւական ուշ տեսայ փիէսը, այսուհանդերձ պարզուեցաւ, որ անիկա թատրոն մըն էր, որ ամէն օր կը դիտէի, կը խաղայի։ Դիտած ատենս կեանքս ամբողջութեամբ աչքիս առջեւ երեւցաւ։
Բարռեսիաբարին սիւնակը նեղ կը թուի Եղիայեանի մահագրութեան համար։ Ըսելիքները շատ են, իսկ երախտագիտութիւնը իր վաստակին նկատմամբ՝ անվերջ։
Հետագայ տողերով կը ներկայացնենք հայկական իրականութիւններ, զորս քաղած է Տարբերակ21-ի ոսպնեակը 2025-ին՝ Հայաստանէն եւ սփիւռքէն:
1960-ին, Հայկազեան համալսարանի ուսողութեան եւ բնագիտութեան նորանշանակ դասախօս Մանուկ Մանուկեան կ՛առաջարկէ կազմել ուսանողական հրթիռարձակման գիտական խումբ մը:
Երբեմն զարմանալի անուններ տրուած էին մեր թաղեցիներուն, զորս ժառանգած էին կամ ալ պատահարի մը պատճառով ստացած: Եթէ հարցնէիր ո՞ւր է պրն. Խաչիկենց տունը՝ նոյնիսկ իր մականունը տալով պիտի չյաջողէիր...
Ոչ եւս է տոքթ. Արմենակ Եղիայեանը, հայ լեզուի եւ յատկապէս արեւմտահայերէնի ամենէն անզիջող պաշտպաններէն մէկը՝ իր ետին թողելով լեզուական նուիրումի եւ բծախնդրութեան ամբողջ ժառանգութիւն մը։
«ԳՈՀԱՐ» գրադարանը անգամ մը եւս ապացուցեց, որ հայ գիրի եւ հայ երգի պահմանման ու տարածման կողքին, կը մնայ նաեւ հանդիպման վայր մը, կենդանի օճախ մը, ուր մարդիկ կը շնչեն ու կը կենսաւորեն հայ մշակոյթը։
Ռուբէն Յովակիմեան հեղինակը այս եւ իր նախորդ գիրքերուն ընդմէջէն միշտ ալ ընթերցողին առջեւ տեսադաշտ մը բանալով՝ կը ջանայ զայն մղել խորհրդածութեան եւ վերլուծումի, մասնաւորաբար՝ առողջ դատողութեան:
Reuters լրատու գործակալութիւնը վերջերս հրապարակեց յօդուած մը, որ կ’անդրադառնայ Լիբանանի ելեւմտական ու տնտեսական տագնապին եւ անկէ դուրս գալու գալու նպատակով պատրաստուող ծրագրին:
Ամենէն ցայտուն օրինակը այսօր Հայաստանն է։ Միշտ տեղեկագրին համաձայն, Մոսկուայի ձախողութիւնը վճռականօրէն միջամտելու Արցախի պատերազմներուն, լքուածութեան զգացում մը ձգած է Երեւանի մէջ։
Եւ այսպէս է, որ մշակոյթներու հանդիպումը բացառիկ առիթ մը հանդիսացաւ էհտէնցիին եւ Լիբանանի տարբեր շրջաններէն ժամանած լիբանանահայերուն՝ ծանօթանալու, խօսելու, եւ նաեւ պարելու ու երգելու միասին:
Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկէ Հայոց Ռաֆայէլ Պետրոս ԻԱ. Մինասեան Կաթողիկոս Պատրիարքը, գլխաւոր բանախօսն էր երեք օրերու վրայ երկարող՝ «Մշտնջենական Երկրպագութիւն» երրորդ համագումարին, որուն բացումը կատարուեցաւ ուրբաթ, 6 յունիս 2025-ին:
New South Wales-ի խորհրդարանը «Հանրային երախտագիր» կ’ընծայէ Արժ. Տէր Պարթեւ աւագ քահանայ Գարագաշեանի
Վերջերս Արժ․ Տէր Պարթեւ Գարագաշեան նշեց Հայ Առաքելական Եկեղեցւոյ մէջ իր քահանայական ծառայութեան 35-ամեակը՝ կարեւոր հանգրուան մը, որ արժանի է խոր յարգանքի եւ յիշատակումի։
Նելլի Մարտիրոսեանի երգացանկը հարուստ է. ան կը նուագէ այն ինչ որ պահը կամ առիթը կը թելադրէ։ Անոր փողային նուագարաններու երգացանկին վրայ տիրական ու ներգործող դեր ունի Կոմիտասը:
Հաչիքոն Լոս Անճելըս բերելու վճռականութեամբ, Խաչիկ անմիջապէս կը կապուի իր ընկերներուն, որ ճամբորդական գրասենեակի մը միջոցով կազմակերպէ Հաչիքոյին Լոս Անճելըս փոխադրութիւնը:
Արաքսի Վարդանեան ծնած է Հալէպ, Հէօլլիւկ արուարձանի հայաշատ թաղամասը, համեստ եւ հաւատացեալ Քիլիսցի ընտանիքի մը մէջ: Հօրենական մեծ հայրը՝ Սահակ, մեծ մայրը՝ Արուսեակ: Մօրենական մեծ հայրը՝ Յարութիւն, մեծ մայրը Մարի՝ արմատներով Այնթապցի:
Մ․ Վօշ ծնած է 22 Մարտ 1934 թուին, Լվովի մէջ: 91-ամեայ լեհ այս մտաւորականը անկաշկանդ մտածողի խոհեմութեամբ եւ առողջ դատողութեամբ կը ներկայացնէ իր պայծառամիտ ֆելիեթոնները։
Էտուարտ եւ Լուսին ծնած են Երեւան: Լուսինի մօրենական եւ հօրենական կողմը եղած են բժիշկներ: Մայրը եղած է Նախիջեւանէն, իսկ հայրը Բանանց գիւղէն: Լուսինին մայրը ատամնաբոյժ է, իսկ հայրը՝ հոգեբոյժ:
Լիբանան ծնած ամերիկահայ Քալիֆորնիաբնակ առաջատար միջազգային գիտնականը առաջին անգամ կապ հաստատած է Գալուստ Կիւլպէնկեան Հիմնարկութեան որպէս ուսանող 1985-ին՝ կրթաթոշակ ստանալով Հայկական Համայնքներու Բաժանմունքէն։
Յարութ Հաճի Կարապետեան արմատներով պոլսեցի է: Յարութին մեծ հայրը՝ Կարապետ Կարապետեան եւ մեծ մայրը՝ Աննիկ եւ իրենց որդիները՝ Արթին եւ Յակոբ ծնած են Պոլիս:
«Նեղոսէն մինչեւ Օնթարիօ լիճ» խորապէս անձնական եւ մտորումներով լեցուն ինքնակենսագրութիւն մըն է, ուր Հրատ Բոլատեան կը պատմէ իր կեանքին մասին:
Վահէն քննադատողներ շատ կան բնականաբար, սակայն իրականութիւնը այն է, որ այն պատգամները, զորս մենք` այսինքն աւանդական կառոյցները, կ՛ուզենք փոխանցել մեր ժողովուրդին, հասանելի չեն:
Նոր աշխարհի ժամանած էի՝ նոր կենսակերպով, նոր սովորութիւններով, բայց անցումը այդքան ալ դժուար չէր. կը թուէր կարծես շարունակութիւնը ըլլալ այն բոլորին, զոր ես անցեալին կը կատարէի։
Հրատ Բոլատեան կը գրէ.- «այս իմ կենսագրութիւնս է, իմ յուշերը, կեանքիս պատմութիւնը ծննդավայրէս՝ Եգիպտոսէն մինչեւ Գանատա, ուր ես հաստատուած եմ 1966-ին: