Խորհուրդներուս աշխարհէն․․․
Տարի մըն ալ լուռ լռութեամբ
առանց տափ ու թմբուկի
ինքնակամ եւ ինքնիշխան
առանց նոյնիսկ անցագրի
գլուխն առաւ ու գնաց
յուշերուս մութ աշխարհի
ծալքերուն մէջ հանգչելու․․․
Աւաղ, այսպէս, կեանքի մէկ երրորդը ակամայ,
կու տանք նինջի մթութեան,
երկու երրորդին մէջ է, որ՝
կը խցկենք ցաւն ու վիշտը
լաւն ու վատը
երջանկութեան պահերը
հոգին կրծող տառապանքը
երազանքն ու կարօտը
անիրական բաղձանքները
յուշն ու մուժը
եւ․․․ կը յանձնենք անորոշի դատումին․․․
Եւ «տ ա ր ե դ ա՜ ր ձ․․․» կը կոչենք․․․
Ի՜նչ հեգնանք․․․
Ո՞վ տեսած է տարին դ ա ռ ն ա՜ յ․․․
Ասուպի պէս անյայտ կ՛երթայ․․․
Ո՜չ, չի՜ «դառնար» այդ խեղճ տարին,
այլ կը մեկնի՜ անվերադարձ
հէք ճամբորդ մ՛է մեր հէ՜ք կեանքին․․․
Օրերուն հետ ան թաւալող
միշտ կը ճախրի
մինչեւ պահը այն մթամած
երբ թռիչքը յոգնած կասի,
յաւէտ դադրի, անէանայ,
դառնայ տարի ․․․ առանց դարձի․․․
Տարեդարձը անհետացող մթադարձ է։
Չորցած կմախք՝
կախուած մինակ
թանգարանի՛մ մութ անկիւն մը
ժամանակի ծալքերուն մէջ․․․։
Ո՛չ ոք անոր պիտ՛ այցելէ
ո՛չ բարեւէ, ո՛չ ալ ժպտի։
Որբի նման հոն պիտ մնայ,
հոն ալ չորնայ․․․ անէանայ․․․
Օրը օ՛ր է ճի՛շտ հո՛ս, հիմա՛։
Պահը անցնի, ան կը կորչի
քամիներուն չդիմացող ամպին նման
Կեանքը այսպէս թնճուկ մըն է․․․
Տարեդա՞րձը,
երազանքի մարած մոմ է
կարկանդակի վրայ դրուած․․․
Պի՛տ դեգերինք
«կեանք»ի մռայլ տիեզերքին մէջ կորսուած
թափառելով կայան-կայան,
մինչեւ օր մը
անորոշի մտերմութեան մէջ
—ակամայ —
անէանանք․․․ անէանանք․․․
Տարեդարձը օր է մռայլ մութ օրոյթով*
խոհ է ցաւոտ ցաւ խոյոյթով*
Տարեդարձը
տրտմաթախիծ ափսոսանքի,
դառնութեամբ լի շարական է ողբի, կոծի,
որ չէ՛ գրուած․․․
ՀՐԱՆԴ Մ․ ՄԱՐԳԱՐԵԱՆ
9-19-2025/ 10-2-2025 / 10–3-5-2026
*Աստղանշուած բառերը՝ «Մարգարեան բառակազմական համակարգ»էս են։ Բառարաններուն մէջ մի փնտռէք։
Ծնած եմ՝
Գրիգորեան տոմարի՝ Օր՝ 6, ամիս՝ Հոկտեմբեր, տարի՝ 1938-ին:
Հայկեան տոմարի՝ Օր՝ Միհր, ամիս՝ Տրէ, Յամի՝ ՏՆԼ (4430)-ին։
