Տէր Յիսուս հրէական տօնէն շաբաթ մը առաջ համեստութեամբ աւանակի մը վրայ նստած յաղթական մուտք գործեց երկրային Երուսաղէմ քաղաք: Զինք դիմաւորեց հոծ բազմութիւն մը, ձիթենիի եւ արմաւենիի ճիւղերով, Ովսաննաներ երգելով. «Ովսա’ննա, Որդի Դաւթի: Օրհնեալ է ան որ Տէրոջը անունովը կու գայ. Ովսա’ննա ի բարձունս», Մատթէոս 21.9: Շատեր իրենց հանդերձները ճամբուն վրայ փռեցին՝ ի յարգանք եկող Թագաւոր Թագաւորացին:
Այս բազմութիւնը քանիցս ներկայ գտնուած էր Տէր Յիսուսի երեք տարուան առաքելութեան: Անոնք լսած էին ուսուցումները, վկայ էին Անոր հրաշքներուն, բժշկութիւններուն: Զինք սիրած ու յարգած էին` Անոր մէջ տեսնելով գերադաս ուժ, կարողութիւն, զորութիւն եւ փառք:
Սակայն՝ քիչերն էին որ կրցան հասկնալ, գիտակցիլ եւ ըմբռնել Տէր Յիսուսի Աստուածային զորութիւնը կամ Անոր առաքելութեան իմաստը:
Շատեր զինք մարգարէ կոչեցին, ոմանք՝ քահանայապետ, ուրիշներ Զինք համարեցին ազդարարիչ: կային նաեւ մարդիկ, որոնք շփոթութեան մէջ կորսուած, չէին գիտեր ինչպէս ընդունէին զինք եւ հնազանդութեամբ կը հետեւէին ամբոխին, որ կը բացագանչէր.
«Օրհնեալ է Թագաւորը, որ Տէրոջը անունովը կու գայ. Երկնքի մէջ խաղաղութիւն ու փառք բարձրութեան մէջ», Ղուկաս 19.38: Իսկ փարիսեցիները՝ կուրացած իրենց «ես»էն հերքեցին իրականութիւնը, որը քաջ գիտէին: Չընդունելով իրենց իսկ մարգարէութիւնները, ուզեցին բազմութեան ձայնը խեղթել: Սակայն Տէր Յիսուս ըսաւ. «Եթէ ատոնք լուռ կենան, քարերը պիտի աղաղակեն», Ղուկաս 19.40:
Այս մարդկային բազմամտութիւնը մեզ կը յիշեցնէ «Սերմնացանին առակը»: Տէր Յիսուս ինք պատմեց եւ բացատրեց: Առակի սերմերուն նման բոլոր բազմութիւնը վկայ եղած էր Տէր Յիսուսի խօսքին: Սակայն ոմանք ինկած էին ճամբու եզրին եւ թռչունները կերած էին զանոնք:
Ուրիշներ՝ ապառաժային տեղերու մէջ ինկած էին եւ ուրախացած, բայց արմատ չունենալով չորցած էին: Շատեր փուշերու մէջ ինկած եւ որոմները զանոնք խեղդած էին: Իսկ աղէկ հողի վրայ ցանուած սերմերը պտուղ տուած էին. Մատթէոս 13:
Տէր Յիսուս գիտէր կատարուելիքը, ուրախ էր բազմութեան կանչին, բայց գիտակից՝ անոնց ոգեւորութիւնը ժամանակաւոր եւ խաբուսիկ է:
Որովհետեւ նոյն այս բազմութիւնն էր որ չէր գիտակցեր զանազանել, կշռել, մտածել. Այլ՝ հլու, հնազանդ կ’ենթարկուէր բանսարկուին, որ Տէր Յիսուսը պիտի դատապարտէր մահուան խաչին:
Այո՛՝ Տէր Յիսուս յաղթական մտաւ Երուսաղէմ, որ ինչպէս գիտենք երկրային ըլլալով (յաճախ թիրախ դարձաւ եւ կը դառնայ աշխարհիկ մամոնային), պարզապէս օրինակն է Տէր Յիսուսի, Որդի մարդոյ, Աստուծոյ զաւկին՝ յաղթական մուտքը դէպի երկնային Երուսաղէմ: Այս յաղթանակը Տէր Յիսուս ապահովեց ոչ թէ իրեն համար, (ինք արդէն Տէրն է երկինքին ու երկրին), այլ՝ մեզմէ ամէն մէկուն համար: Ան իր կեանքը տուաւ խաչին վրայ, իր արիւնը մեզի համար թափեց եւ երրորդ օրը Յարութիւն առնելով՝ յաղթեց աշխարհի բանսարկուին, աշխարհիկ Երուսաղէմի կարծեալ տէրերուն, որոնք յաւիտեան պիտի շարունակեն իրենց վէճը եւ անհաւատութիւնը: Անոնք պիտի մնան կորստեան մէջ, կորստեան որդիներ ըլլալով:
Սակայն՝ Տէր Յիսուսի իսկական ճանչցողները եւ Զինք փառաւորողները պիտի միանան Տէր Յիսուսի արժանավայել եւ յաղթական մուտքին դէպի ԵՐԿՆԱՅԻՆ ԵՐՈՒՍԱՂԷՄ:
Փառանձեմ Ֆագրաճեան Տէմիրճեան
