Հողին բոյրը թաց՝ նարկիսի մը պէս
Կը համակէ ռունգերըդ ցամաքեալ.
Կապոյտը երկնին նէճեմի մը պէս
Կը փայփայէ աչքերըդ պապակեալ:
Այդ բոյրը հոնաւ՝ սեւաթոյր հողէն
Խանձն է եդեմի բոսոր մրգերուն.
Այդ գոյնը կապոյտ՝ անհուն երկնքէն
Ցոլքն է անիծեալ՝ շառագոյն հովուն:
Ակնէդ արիւնող արցունքն երազն է,
Փափագըն հոգւոյդ անեղծ անջնջման.
Ահոկուած սրտիդ ահահար լացն է:
Նատարըդ ուղղուած փոսին րենական,
Ո՞չ ապաքէն տաճարըդ փոս մըն է
Անեղ հոգիիդ անհուն քայքայման:
Գէորգ Տանայեան
Հոնաւ – Խոնաւ
Նէճեմ – գրաբարի մէջ կը նշանակէ աստղ կամ երկնային լուսատու մարմին: Անիկա փոխառություն է արաբերէն najm (نجم) բառէն:
Նատար – արաբերէն nazar, նայիլ, դիտել
Րենական – աստուածային
