Կամա՜ց-կամա՜ց կը հեռանամ կենսաչուէն՝
Լըքանելով ամեն ինչ որ աշխարհին
Է պատկանած, ու կ՚որոնեմ կուրօրէն
Այդ սուրբ ճամբան, որ կը տանի դէպ՚ երկին:
Հազար տարի անդունդին մէջ ես շրջած
Էի որպէս դիակային մի էակ`
Սպասելով թէ ե՞րբ պիտի իմ մեռած
Մարմինս կրկին ծնի իբրեւ հըրեշտակ:
Ու ես բանամ աչքերս կրկին լոյսերուն
Մէջն երկնքին, որուն աղբիւրը անհուն
Սիրոյ հոսանք մըն էր յորդող անդադար:
Բայց դիաչու ու տառապեալ իմ հոգիս,
Աւա՜ղ, մոռցած է արահետն աներիզ
Ու բանտարկւած է ճիհանում տանջահար:
Գէորգ Տանայեան
