Լոյսէ աւազան մը անհուն ու կապոյտ,
Որուն մէջ հոգիս միսմինակ կը լողայ.
Կը բացուին դռներ՝ լայնածիր ու ոսկեայ,
Ետեւը կանգած հըրեշտակ մ՚անծածկոյթ:
Ես պէտք է ջուրէ վերմակն այս անթափանց
Պատռեմ ու քանդեմ, որպէսզի վերանայ
Արգելափակումն այս դաժան, ոգեքանց.
Որ աչքն իմ կուրցած հայեացքին միանայ:
Անտեսանելին տեսանեմ ես պիտի,
Երբ որ ջրհեղեղն այս խեղդիչ ցամաքի,
Եւ ազազանայ ամեն կրակ զայրացած:
Բայց բիւրեղացած ցոլացման ու փայլքին
Ակունքէն ցայտող անապակ դռան սեմին
Անխօսուն կանգնած գեղուհի մ՚ըսքողուած:
Գէորգ Տանայեան
