Մեղեդի մը քնքուշ, անուշ ու հոգեթով,
Կը շոյէ լարերը հոգիին կենսաթռթիռ,
Շունչը կը դառնայ թեթեւ թռիչքի թով,
Եւ կը ցրէ սէր, հրապոյր ու գորով։
Հնչուններով քաղցրաշունչ ու արփալի
Կ՛երգէ տաղ մը արբեցնող ու սիրավառ,
Որ պատրանքի պէս անցողիկ,
կ՛անհետի աղջամուղջին մէջ բոցավառ։
Տարիներու խորքերուն մէջ անցորդը տարակոյս,
Հծծիւն մը կարօտի՝ կը հոսի հոգիին ծերպերէն դուրս,
Որ կը միանայ ծառերու շշուկին մեղմ,
Եւ աշնան տերեւներու սօսափիւնին թեթեւ։
Կեանքի մռայլ ստուերին տակ,
Տերեւներ կը թափին աշնանաշունչ ու ոսկերանգ,
Որ անցորդին դողացող ու թեթեւ քայլերը կը գգուեն,
Եւ փրփրացող յոյսի երգ մը կը հիւսեն։
