Պա՛պ, կը յիշե՞ս …
այդ սածիլը, որ ցանեցիր,
պիտ‘ ընէ հովանի ըսիր:
Ունեցաւ տերեւներ բիւր,
շուք սփռեցին ամէնուր,
բայց արեւ էր պէտք վրադ,
զանոնք ցրուեցին հեռուն:
Պա՛պ, կը յիշե՞ս …
շիթիլը, որ ցանեցիր:
Ան եղաւ ծառ…
արմատները տարածուն,
եղան ամուր, գացին հեռուն
եւ ճեղքեցին հազար խոչ:
Պա՛պ, կը յիշե՞ս…
այդ ծառիկը, որ ցանեցիր,
կոճղը եղաւ հաստ ու տոկուն
ուզեցինք վրան յենուլ,
բայց …
արգելք էր մարդոց ճամբուն,
գնաց հեռո՜ւն, հետեւելով…
արմատներուն:
Գիտե՜մ պա՛պ,
հազար ու մէկ ծաղիկներ
չեն ըլլար քեզ հովանի,
հազար մոմեր եւ խունկեր
չեն ըլլար քեզ սպեղանի:
Պա՛պ, մի՛ նեղուիր …
փոքրիկ ծառը, որ ցանեցիր,
իր արմատներով մեծղի,
տերեւներով բազմալի,
վկա՛յ բազում այդ յուշերուն,
Իր կոճղով ամուր,
կը գոյատեւէ հեռո՜ւն..
հովանի է քու քաղցր հոգւոյն:
Մարալ Տ.
