Իբրեւ լոյսի նման ճշմարտութիւն,
Առանձնութիւնս ջերմացնող,
Ժպիտդ միշտ փնտռեցի
Ու չգտայ:
Ու յուշերուս քաղցրութեամբ,
Օրերուս ժամերը լեցնող,
Ամէն օր ձայնդ փնտռեցի
Բայց չգտայ:
Եւ երբ երկիւղած մտքերովս,
Գոյութեանս անկիւններէն լռութիւնդ կը փնտռէի,
Ի՜նչ հրաշք…յանկարծ գտայ քեզ.
Բայց ափսո՜ս, երազներս նոր գոյներ հագած էին:
