Երբ կը գրեմ

Կը գրեմ՝ ոչ թէ փարոս մը փնտռելու մշուշին մէջ,
այլ որսալու թրթիռը այն հարցումներուն,
որոնք չեն փափաքիր յանգիլ
վերջնական պատասխանի,
այլ կը նախընտրեն մնալ
իբրեւ անձրեւի ծանօթ շշուկ,
որուն հետ պէտք է քալել սորվիլ։

Ճերմակ թուղթը անխռով հայելի մըն է.
չի սրբագրեր ճաքերս,
ոչ ալ կը պահանջէ,
որ լոյսը միայն իմ ձեռքէս բխի։
Անոր ծոցին մէջ կը հանգչին
գիշերային հակասութիւններս բոլոր,
որոնք ցերեկով կը զգեստաւորէի կեղծ ժպիտներով։
Եւ ես կը տեսնեմ՝ իմաստութիւնը արեւը գրպանելը չէ,
այլ անոր լոյսին առջեւ խիզախութիւնը
սեփական աչքերը խոնարհեցնելու։

Երբ մելանը կը հոսի,
բարկութիւնս չի մեռնիր,
բայց անոր բոցերը
այլեւս չեն խանձեր շրթներս։
Վէրքս դեռ կայ,
բայց այլեւս չի մթագներ հորիզոնս ամբողջ։
Եւ վախը կը նմանի ծառի մը ստուերին՝
հոն է, բայց այլեւս չի կրնար լոյսս ծածկել։
Անանուն ցաւս կերպարանք կը ստանայ
բառերուս ալիքներուն մէջ.
մէջս է ան, բայց ամբողջ ծովս չէ։

Երբեմն գրիչս կը շարժի՝
ուրիշի մը ճակատին դատավճիռ դաջելու,
բայց հազիւ քանի մը գիծ քաշած՝
մշուշը կը պատէ տեսադաշտը իմ։
Քանզի դատելը սոսկ մակերեսը տեսնել է,
երբ ծովուն խորքը դեռ անյայտ է։
Ամէն մարդ իր մէջ կը կրէ մթին անտառ մը,
ուր մեր նետած քարերը
անձայն արձագանգներ կ՚արթնցնեն միայն։

Երբեմն ալ կը գրեմ՝
իմ փշրուած պատրանքներս սոսնձելու,
բայց նախադասութեան մը մայրամուտին յանկարծ
դէմ առ դէմ կը կենամ այն ուրուագծին,
զոր կրնայի մարմնաւորել, բայց թաղեցի։
Այն ատեն կը հասկնամ՝
խիղճը չորցած արցունքները համրել չէ,
այլ կարօտը այն չապրուած գարուններուն,
զորս խամրեցուցինք մեր իսկ ցուրտով։

Գրելը զիս չի սրբադասեր,
ոչ ալ իմաստութեան թագ կը դնէ գլխուս.
ան միայն կը ճաքեցնէ
ինքնավստահութեանս ապակին՝
ցոյց տալով, որ անմեղութիւնս լոկ
անտեղեակութեան մէկ երեսն էր։
Եւ մարդը կը սկսի իսկապէս շնչել,
երբ իր սեփական համոզումները դադրին
երկնային անսխալական օրէնքներ ըլլալէ։

Երբ կը գրեմ, ժամանակը կը մեղմանայ՝
ինչպէս երեկոյեան մետաքս։
Անցեալը կու գայ ոչ թէ զիս դատելու,
այլ ներողամիտ հայեացքով
իր լռութիւնները բանալու։
Ներկան կը դադրի աւազի ժամացոյց ըլլալէ,
իսկ ապագան՝ դեռ չնկարուած կտաւ մըն է,
որուն վրայ ամէն մէկ շունչս
նոր գոյն պիտի աւելցնէ։

Ես աշխարհէն չեմ փախչիր.
ես կը հեռանամ աշխարհը բանտարկող
իմ նեղ պատկերացումներէն,
որ վերադառնամ կեանքին՝
առանց ամէն բան բացատրելու մոլուցքին,
առանց դատաւորի աթոռ փնտռելու,
առանց լռութեան մաքուր դաշտերը
աղմկարար բառերով ոտնակոխ ընելու։

Եւ երբ գրիչը կը ննջէ սեղանին վրայ,
աշխարհը չէ փոխուած։
Նոյնն են մարդիկը,
նոյնը՝ ցաւերու խուլ բախումը,
նոյնն են անպատասխան հարցումներու
երկար ստուերները։
Բայց ես՝ այլեւս ան չեմ,
որ սկսաւ այս ճամբան.
լոյսը քիչ մը այլ կերպ
կը բեկուի մէջս։

Մարդ ըլլալու արուեստը
ամէն գնով լուսաւորուիլը չէ,
այլ սեփական կուրութիւնը
քիչ մը աւելի ճանչնալը։
Եւ գրելը ուրիշ բան չէ,
եթէ ոչ մարդուն անդուլ ջանքը՝
սեփական սահմաններուն մթութեան մէջ
մէկ հատիկ մոմ վառելու։

Պէյրութ, սեպտեմբեր – նոյեմբեր, 2026