Տարեվերջ է արդէն, հինը կը լռէ։
Մենք՝ քայլ մը ետ կը քաշուինք,
ու դէպի Նորը կը նայինք։
Ամանոր է, Նոր Տարի —նոր շունչ, նոր խոստում, նոր հայեացք։
Նոր յոյսերով երազներ կը հիւսենք ու ծրագիրներ կը մշակենք յառաջիկայ երեք հարիւր վաթսուն հինգ օրերուն համար, որոնք մեզի կը շնորհուին մեր Տէր Աստուծոյ կողմէ իբրեւ պարգեւ՝ ապրելու, ըմբոշխնելու, վայելելու եւ լաւագոյնս լիացնելու զանոնք:
Սակայն, կը մնայ հարցական, թէ մենք որքանո՞վ կրցանք արժեւորել այդ օրերը եւ տալ անոնց ճշգրիտ իրաւունքը. չէ՞ որ ան պարգեւ մըն է, ու մենք պիտի ապրինք եւ վայելենք զանոնք:
Արդ, մենք պէտք է նստինք հաշուեյարդարի ու արձանագրենք անցնող տարուան իրադարձութիւններն ու պատահարները մեր անձին ու կեանքին մէջ՝ տեսնելու, թէ արդեօք մենք իսկապէս կրցա՞ծ ենք արժեւորել զանոնք: Չէ՞ որ այդ հին տարին ալ նոյնպէս պարգեւ մըն էր մեզի, դարձեալ շնորհուած Աստուծմէ:
Ահա այսօր կը հասնինք Նորին՝ կեանքի դժուար պայմաններէն անցնելով, երբեմն լալով ու տառապելով, երբեմն մխիթարելով, համոզելով, ընդունելով կամ չընդունելով։ Եղան նաեւ ուրախութեամբ ու օրհնութիւններով լեցուն օրեր, որոնք իրենց քաղցր բոյրով գունաւորեցին մեր կեանքը։
Իսկ այսօր, երբ կը պատրաստուինք դիմաւորելու «Նորը»՝ եկէք միասնաբար հարց տանք. ո՞ւր է հաշուեյարդարը հին տարուան, ինչպի՞սի անձ մըն էի ես, ինչպէ՞ս էր վարմունքս, իմ աշխատանքս, իմ ծառայութիւնս, իմ վայելքներս, իմ ցաւերս, իմ յաջողութիններս եւ ձախողութիւններս: Ես այս բոլորին մէջէն ինչպէ՞ս անցայ, ինչպէ՞ս դիմագրաւեցի, ինչպէ՞ս տոկացի, ինչպէ՞ս հրճուեցայ: Արդեօ՞ք կանգ առի եւ անդրադարձայ Աստուծոյ պարգեւին ու շնորհակալ եղայ Անոր: Փառաւորեցի՞ Տիրոջ անունը, օրհնութիւնները: Անոր շնորհքը երեւելի՞ էր իմ անձիս մէջ, մարդիկ նկատեցի՞ն Զայն իմ անձիս ընդմէջէն:
Վահան Թէքէեանի «ՀԱՇՈՒԵՅԱՐԴԱՐ» բանաստեղծութիւնը լաւագոյնս կը ներկայացնէ ինքնաքննարկումի կարեւորութիւնը անձի մը կեանքին մէջ:
Հաշուեյարդար. ի՜նչ մնաց. կեանքէն ինծի ի՞նչ մնաց.
Ինչ որ տուի ուրիշին. տարօրինա՜կ, ա՛յն մնաց.
Խանդաղատանք մը ծածուկ, օրհնութիւններ անիմաց,
Երբեմն հատնումը սրտիս ու մերթ արցունք մը անձայն…:
Ինչ որ գնաց ուրիշին՝ վերադարձաւ անուշցած
Ու զօրացած՝ հոգիիս մէջ մնալու յաւիտեան.
Ինչ որ տարաւ Սէրն ինծմէ՝ չկորսնցուց զայն Աստուած,
Տուաւ ինձ ետ ու ըրաւ կեանքս անով միշտ բուրեան…:
Եւ այժմ, ո՛վ Տէր, հակառակ իմ տանջանքիս, հակառակ
Ինծի համար սա՛ չորցած երջանկութեան աղբիւրին.
Հին գինիով յորդաբուխ ես կ’արբենա՜մ տակաւին…:
Ու չեմ ըսեր «ի՞նչ մնաց…»: Ի՞նչ մնաց հողին տակ
Եղէգներէն դիւրաթէք, կաղնիներէն հաստաբուն,
Արեւն ըմպած ըլլալու մխիթարանքը անհուն:
Փորձենք մենք մեզ հրաւիրել հաշուեյարդարի, քննենք, չափենք մեր թերութիւններն ու իրագործումները, Աստուծոյ օրհնութիւններն ու շնորհքը: Եթէ մեր կեանքի ընթացքը արժանավայել է Աստուծոյն, ազգին եւ հայութեան, երա՜նի մեզի: Հակառակ պարագային, պէտք է խոկանք մեր սխալներուն մասին՝ սրբագրելու, բարելաւելու զանոնք, որ տէր դառնանք Նոր տարուան, Նոր պարգեւին… «ԱՄԱՆՈՐ»-ին, որ Տէր Աստուած դարձեալ առատապէս կը շնորհէ մեզի, որովհետեւ Ան համբերատար ու ներող է:
Բարի «ԱՄԱՆՈՐ» բոլորի՛դ:
Փառանձեմ Ֆագրաճեան-Տէմիրճեան
