Առաւօտ է,
նորանոր հանդիպումի յոյսերով
եւ կարօտով լեցուն,
ես կը քալեմ դէպի աղբիւր…
հոն՝ ուր արեւը կը ժպտայ,
մեր հոգիներու պարը դիտելով…
հոն՝ ուր ծառերը կը խշշան,
վկայելով մեր սիրոյ անուրջին…
հոն՝ ուր ծիտերը կ՛երգեն,
ձայնակցելով մեր հեշտանքին…
Եւ կը քալեմ դէպի աղբիւր…
բայց ամպոտ է…
Մեր հոգիները կ՛ուզեն պարել
անտեսելով շղթաներու կապանքները,
մեր սիրտերը ծարաւ են բերկրելու անոնց միաձուլումին…
նոյնիսկ ծիտերը թռվռալով
կ՛առաջնորդեն զիս հո՛ն
ուր ամբողջ երամ մը կը սպասէ,
իրենց դրախտային մեղեդիով
ընկերակցելու մեր պարին:
Բայց կապանքները կը սեղմուին եւ կ՛ամրացուին վիզէն մինչեւ ոտքերը,
մեր ամէն մէկ շարժումին հետ
չէզոքացնելով դրախտային այդ մեղեդին:
Ինչպէ՞ս պարել կապանքերով…
ինչո՞ւ պարել կապանքներով…
Դեռ աղբիւրը կը գլգլայ,
դեռ արեւը կը ժպտայ,
դեռ ծիտերը կը սպասեն
եւ ծառերը կը խշշան..
Իսկ մեր հոգիները կը հիւծին
ազատութեան մաքառումով
եւ կ՛ամոքուին երբեմնի ցնորքներով…
ՄաՏէ
5 Օգոստոս 2023
