Դրուժահալած հոգիս քայքայուած
Կը շրջի յաւէտ ծայրը անհունին.
Կ’որոնէ անդուլ, դիւամոլորած
Ստուերով պատուած ճամբան ակօսին:
Տանջուած է հոգիս մտքով վախազեղ,
Քանզի ամեն բան կը շոգիանայ.
Գտանե՞մ պիտի փնտռածըս լուսեղ,
Գուցէ ակօսն ալ դատարկուն մնայ:
Բայց դուք հրեշտակք, չունի՞ք կենսաջուր,
Որ տայ խմողին կեանք անսահման
Ու զեղուցանէ երազով անհեռ:
Չէ՜ կորսըւած է դիւթաջուրը ձեր՝
Աւար դառնալով ժամին եղծանման.
Ո՜հ փշրըւած է սրուակը ամուր:
Գէորգ Տանայեան
