Աշնան զեփիւռին հետ քնքուշ ու մեղմիկ,
Ոսկի տերեւներուն նազանքով գողտրիկ,
Ականջիս կը շշնջայ մեղեդի մը հեռաւոր,
Որ սրտիս դուռը կը թակէ շշուկով մը խորհրդաւոր։
Հոգիս կը խայտայ անմոռանալի յուշերով
Հին օրերու քաղցր բոյրով,
Եւ անմոռաց դէմքերու ժպիտով,
Որ կը փաթթեն հոգիս լուռ թախիծի շղարշով։
Յուշերս կը դառնան կարօտ,
Իսկ կարօտս՝ լուռ աղօթք,
Աշնան տերեւներուն հետ դալուկ,
Պար կուգան անոնք՝ մեղմ ու նուրբ։
Թող գոնէ յուշերս մնան կենդանի ու վառ,
Երբեք չդառնան բեկորներ , չմարին դանդաղաբար,
Ինչպէս աշնան վերջին տերեւը՝ ճիւղին կառչած յամառ,
Միթէ այսօրն ալ օր մը պիտի չդառնա՞յ կարօտի շունչով բոցավառ։
Լիզա Բանճարճեան Թելվիզեան
